Persamaan terbesar antara Parti Keadilan Rakyat dan Parti Pribumi Bersatu Malaysia hari ini ialah kedua-duanya mengalami krisis dalaman apabila bekas Timbalan Presiden memilih keluar parti dan membawa pengaruh sendiri.
Dalam kes Bersatu, Hamzah Zainudin dipecat daripada parti pada Februari 2026 sebelum menggerakkan platform RESET bersama sebahagian pimpinan dan ahli yang kecewa dengan hala tuju kepimpinan parti.
Situasi hampir sama berlaku dalam PKR apabila Rafizi Ramli meninggalkan PKR selepas tewas pemilihan dalaman parti dan kemudiannya dikaitkan dengan pembentukan parti baharu BERSAMA bersama beberapa pimpinan lain.
Kedua-dua kes ini menunjukkan satu pola yang sama dalam politik Malaysia:
Apabila orang nombor dua hilang keyakinan terhadap kepimpinan parti, perpecahan bukan lagi berlaku di peringkat akar umbi semata-mata, tetapi terus melibatkan struktur tertinggi parti.
Kesan paling besar akhirnya ditanggung rakyat.
Dalam Bersatu, krisis dalaman melemahkan fungsi semak dan imbang pembangkang terhadap kerajaan. Dalam PKR pula, keluarnya Rafizi memberi kesan kepada keyakinan rakyat terhadap kestabilan kerajaan dan hala tuju reformasi yang selama ini diperjuangkan parti tersebut.
Rakyat akhirnya melihat budaya politik yang sama berulang:
Masuk parti atas slogan perubahan, bergelut merebut pengaruh dalaman, kemudian berpecah dan menubuhkan platform baru.
Ia bukan sahaja menimbulkan keletihan politik dalam kalangan rakyat, malah boleh menjejaskan keyakinan pelabur, kestabilan pentadbiran serta kepercayaan generasi muda terhadap sistem